Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie

 

za pośrednictwem

Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów

 

 

Skarżący:  Piotr Lewandowski

  1.                                          Orląt Lwowskich 22

81-456 Gdynia

 

Organ : Centralna Komisja ds.

Stopni i Tytułów

Pałac Kultury i Nauki

00-901 Warszawa

 

 

 

SKARGA

na decyzję Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z dnia 27.11.2018r.

BCK-I-O/RW-504/2016, doręczoną 19.02.2018r.

 

Zaskarżam decyzję Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z dnia 27.11.2017r. BCK-I-O/RW-504/2016, doręczoną w dniu 19.02.2018r.,  utrzymującą w mocy uchwałę Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego z dnia 13.06.2016r., odmawiającą nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych w dyscyplinie prawo i podnoszę następujące zarzuty:

1/ naruszenie przepisu art.33 pkt 1b ustawy o stopniach i tytułach naukowych, mające wpływ na wynik sprawy,

2/ naruszenie przepisu art.36 § 1 kpa, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

3/ naruszenie przepisu par.4 pkt 1 i 8 oraz par.5 pkt 2, 6, 7 i 8 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1.09.2011r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz.U. Nr 196 z 2011r., poz.1165), mające wpływ na wynik sprawy,

4/ naruszenie przepisu art.78 Konstytucji RP, art.15 i art.138 § 1 pkt 1 kpa oraz art.75, 104 i 107 § 4 kpa w związku z art.140 kpa wskutek wydania zaskarżonej decyzji z pominięciem zasady dwuinstancyjności postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

 

Na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art.135 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz.1369, tekst jednolity, dalej p.p.s.a.)  wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Na podstawie art.200 p.p.s.a. wnoszę o zwrot kosztów postępowania.

 

UZASADNIENIE

 

Ad 1. Zgodnie z przepisem art.33 pkt 1b ustawy o stopniach i tytułach naukowych, Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów (dalej Centralna Komisja) w swoich pracach kieruje się zasadą rzetelności, bezstronności i przejrzystości realizowanych działań oraz dążeniem do wyrównywania udziału kobiet i mężczyzn w jej pracach. Komisja naruszyła zasadę rzetelności, pomijając możliwość powołania dodatkowych recenzentów w sytuacji, gdy dwie recenzje są pozytywne, a jedna, co do której są zastrzeżenia co do zgodności z przepisami, negatywna.

Niezrozumiale jest stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji, że „recenzenci wskazali, że odwołujący nie wykazał się znacznym wkładem w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej”. To stwierdzenie jest niezgodne z treścią recenzji dr. hab. prof. Uniwersytetu w Białymstoku Adama Doliwy, który na s.13 recenzji stwierdził, że „omówiony wyżej dorobek Habilitanta jest wystarczający tak w wymiarze jakościowym, jak i ilościowym (…)”. W odniesieniu do monografii „Służebność przesyłu w prawie polskim” recenzent stwierdził, że osiągnięcie naukowe „(…) w sposób istotny wzbogaca dorobek polskiej nauki prawa i zawiera samodzielne rozstrzygnięcie zagadnienia naukowego (…)”. Drugi recenzent, dr hab. prof. Uniwersytetu Gdańskiego Wojciech Adamczak w swojej recenzji na s.4 stwierdził, że „dorobek naukowy stanowi znaczny wkład w rozwój nauki prawa, zwłaszcza prawa cywilnego i morskiego”.

Trzecia recenzja prof.dr hab. Stanisławy Kalus nie zawiera oceny merytorycznej dorobku habilitanta, mimo że taki obowiązek wynika z przepisu par.4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1.09.2011r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz.U. Nr 196 z 2011r., poz.1165), poprzestając wyłącznie na negatywnej ocenie monografii. Niemniej w konkluzji na stronie 5 stwierdza, że „niestety zarówno dorobek naukowy habilitanta w zakresie prawa cywilnego, jak i przedstawiona przez niego monografia habilitacyjna nie odpowiadają w pełni wymogom przewidzianym w art.16 i 17 ustawy z dnia 13.03.2003r o stopniach i tytułach naukowych (…)”.

Nadmieniam, że w dacie sporządzenia recenzji  (26.11.2016r.) przez p.prof.dr hab. Stanisławę Kalus przepis art.17 ustawy nie obowiązywał, uchylony ustawa z dnia 18.03.2011r., która weszła w życie 1.10.2011r. (Dz.U. nr 85 z 2011r., poz.455).

Wymienieni wyżej recenzenci są jedynymi znanymi mi recenzentami powołanymi przez Centralną Komisję, przy czym innych nie powołano, jak wynika to z treści uzasadnienie decyzji. Stwierdzono w niej, że „Przy ocenie akademickiego dorobku Kandydata Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów kieruje się  wewnętrznymi kryteriami (jakimi?) a w razie wątpliwości może powołać dodatkowych recenzentów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20.07.2016r., sygn. akt I OSK 1/16. W niniejszej sprawie takie wątpliwości nie wystąpiły.”

Trudno uznać za rzetelne działania Komisji, jeśli, wbrew treści dwóch recenzji, przyjmuje się negatywną ocenę dorobku naukowego habilitanta, tak jakby była wyrażona przez wszystkich recenzentów.

Komisja naruszyła również zasadę przejrzystości postępowania, nie udostępniając skarżącemu dokumentacji zebranej w toku postępowania, o co skarżący występował w pkt 5 odwołania do Centralnej Komisji. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie miał dostępu do dokumentacji w postaci protokołów z posiedzeń Komisji Habilitacyjnej i Rady Wydziału. Skarżącemu odmówiono również publikacji na stronie internetowej Wydziału Prawa i Administracji UG jego odwołania, mimo że negatywna uchwała Rady Wydziału została in extenso opublikowana na tej stronie (stosowny wniosek z dnia11.08.2016r. i odpowiedź dziekana Wydziału Prawa i Administracji UG w aktach sprawy).

Naruszeniem zasady przejrzystości jest również powołanie recenzentów, którzy „szczegółowo i wyczerpująco ustosunkowali się do zarzutów Odwołującego jednomyślnie twierdząc, że jego osiągnięcia nie spełniają wymagań określonych w art.16 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki”. Z treści uzasadnienia nie wynika, czy chodzi o nowych nieznanych mi recenzentów,  powołanych przez Centralną Komisje po wniesieniu odwołania, co stałoby w sprzeczności z cytowanym powyżej stwierdzeniem: „Przy ocenie akademickiego dorobku Kandydata Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów kieruje się  wewnętrznymi kryteriami (jakimi?) a w razie wątpliwości może powołać dodatkowych recenzentów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20.07.2016r., sygn. akt I OSK 1/16. W niniejszej sprawie takie wątpliwości nie wystąpiły.”.

Jeśli natomiast chodzi o recenzentów powołanych przez Centralną Komisję decyzją z 4.11.2014r. do oceny dorobku habilitanta, to treść uzasadnienia stoi w rażącej sprzeczności z treścią dwóch recenzji.

Ad 2. Zgodnie z treścią art. 36 § 1 kpa, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.  Trudno uznać za rzetelne dopuszczenie do rażącego naruszenia przepisów ustawy o stopniach i tytułach, regulujących terminy postępowania habilitacyjnego, które w przypadku mojego postępowania w pierwszej instancji trwało od 16.08.2014r. do 13.06. 2016r., a w drugiej instancji trwało od 5.08.2016 do 19.2.2018r. i zaniechanie zawiadomienia strony o przyczynach zwłoki i nowym terminie.

Ani organ I instancji (Rada Wydziału WPiA UG), ani organ II instancji (Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów) nie zachowały terminów przewidzianych w ustawie o stopniach i tytułach naukowych. Centralna Komisja  nie zachowała nawet terminu wskazanego w odpowiedzi na ponaglenie skarżącego z dnia 21.08.2017r. ( ponaglenie i odpowiedź w aktach sprawy). W żadnym przypadku organ nie zastosował się do dyspozycji przepisu art.36 § 1 kpa, jeśli nie mógł dotrzymać terminów określonych w ustawie o stopniach i tytułach naukowych dla rozpoznania wniosku w postępowaniu habilitacyjnym. Jest to zatem naruszenie rażące, biorąc pod uwagę oczywistą treść obowiązku ciążącego na organie i prosty sposób zachowania się zgodnie z dyspozycją normy (wystarczyło zawiadomić stronę o nowym terminie). Rażące naruszenie prawa jest podstawą unieważnienia decyzji, zgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu decyzji, że zarzut naruszenia art.41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej „nie mógł odnieść pozytywnego skutku dla Odwołującego”. Centralna Komisja prawidłowo ustaliła brzmienie tego przepisu, natomiast błędnie oceniła, że działania Rady Wydziału z  naruszeniem, wynikającym ze znacznej  zwłoki w przygotowaniu recenzji przez p.prof. dr hab. Stanisławę Kalus, terminów ustawowych rozpatrzenia sprawy nie stanowi naruszenia prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie.

Stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji: „Przekroczenie terminu, który reguluje art.36 § 1 kpa nie może być podstawą uchylenia decyzji, zatem postawiony w ten sposób zarzut również nie mógł przynieść oczekiwanego rezultatu. Termin ten ma bowiem charakter instrukcyjny”  nie odnosi się do meritum odwołania, ponieważ zarzut skarżącego dotyczy braku zawiadomienia strony z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu. Zarzut o takiej samej treści skarżący podnosi w odniesieniu do zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów.

Skarżący podnosi również, że instrukcyjny charakter przepisu nie pozbawia normy prawnej odkodowanej z tego przepisu przymiotu wzorca zachowania i nie uzasadnia niestosowania terminu przez organ do tego zobowiązany. Brak sankcji za naruszenie terminu nie wyklucza bezprawności  działań niezgodnych z lex imperfecta.

Ad 3/. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Centralna Komisja stwierdziła, że „nie znalazła podstaw do uznania, że doszło do naruszenia przez prof.dr hab. Stanisławę Kalus rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 1.09.2011r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz.U. nr 196 z 2011r., poz.1165)”.

Jest to stwierdzenie nieuzasadnione, a także sprzeczne z treścią samej recenzji. Recenzja nie zawiera oceny dorobku naukowego w postaci publikacji naukowych w czasopismach międzynarodowych lub krajowych innych niż znajdujące się w bazach lub na liście, o których mowa w § 3 rozporządzenia, dla danego obszaru wiedzy. Trudno uznać za ocenę stwierdzenie, że „brak jest informacji na temat czy praca  (doktorska-PL) została wydrukowana”, tym bardziej, że taka konstatacja jest zbędna tego powodu, że oceniany dorobek obejmuje prace po uzyskaniu doktoratu. Natomiast recenzentka pominęła publikację, ujętą w dorobku habilitanta pod poz.5, zatytułowaną „Prawna ochrona wód morskich i śródlądowych przez zanieczyszczeniami” z 1996r., której kopia została dołączona do wniosku habilitanta o wszczęcie postępowania habilitacyjnego i na pewno dostarczona, podobnie jak kopie pozostałych pozycji dorobku naukowego habilitanta. Ta publikacja nie została w żaden sposób oceniona przez recenzentkę. Recenzentka pomija również szereg innych publikacji, uznając błędnie, że nie mają związku z prawem cywilnym i, jak można przypuszczać, nie zasługują na ocenę. Powołane rozporządzenie w § 4 wyraźnie wskazuje, że publikacje  stanowiące kryterium oceny odnoszą się do danego obszaru wiedzy. Tym samym, niezależnie od rzekomego braku związku z prawem cywilnym, które nie stanowi w świetle rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8.08.2011r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz.U. Nr 179 z 2011r., poz.1065) ani obszaru, ani dziedziny ani dyscypliny wiedzy, publikacje zgłoszone przez habilitanta podlegają ocenie. Nadmieniam, że konstatacja recenzentki, że tylko osiem wymienionych przez Nią z tytułu publikacji ma związek z prawem cywilnym, jest błędna. Pozycji artykułowych mających związek z prawem cywilnym jest co najmniej 19 oraz rozdział 4 monografii „Prawna ochrona wód morskich i śródlądowych przez zanieczyszczeniem” pt. Odpowiedzialność cywilna z tytułu naruszenia bezpieczeństwa ekologicznego”, liczący 30 stron (poz.5 wykazu publikacji). Nasuwającą się prima facie przyczyną dla tak dużej rozbieżności jest zapewne pominięcie przez recenzentkę prac z zakresu prawa morskiego, które, w dość powszechnym przekonaniu, jest częścią prawa cywilnego. Lektura takich pozycji jak „Sozologiczne aspekty ratownictwa morskiego” (poz.1 wykazu publikacji), „Odpowiedzialność za szkody jądrowe w transporcie morskim” (poz.2 wykazu publikacji), „Rzymska koncepcja szkody a szkoda ekologiczna” (poz.20 wykazu publikacji) czy „Kodeks morski o odpowiedzialności za szkody ekologiczne” (poz.30 wykazu publikacji)  pozwala nadto zauważyć, że są one zdecydowanie cywilnoprawne. Niestaranna lektura dotyczy również samego wykazu opublikowanych prac (recenzentka zarzuca niepodanie daty publikacji poz.27, mimo że podano numer zeszytu i rok wydania 17/2011).

Recenzentka nie oceniła dorobku w postaci referatów na konferencjach międzynarodowych lub krajowych (§ 4 pkt 2 rozporządzenia). Pominęła także ocenę w zakresie dorobku dydaktycznego i popularyzatorskiego (§ 5 pkt 2 rozporządzenia), udziału w komitetach redakcyjnych i radach naukowych czasopism (§ 5 pkt 6 rozporządzenia) i członkowstwo w międzynarodowych lub krajowych organizacjach i towarzystwach naukowych (§5 pkt 7 rozporządzenia) oraz dorobek dydaktyczny (§ 5 ust.8 rozporządzenia). Należy wskazać, że pozostali recenzenci odnieśli się w swoich recenzjach do wszystkich kryteriów brakujących w recenzji p. prof.dr hab.Stanisławy Kalus.

Ad 4/. Do istoty dwuinstancyjności należy dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji. Zadaniem organu drugiej instancji nie jest kontrola decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, ale rozpatrzenie wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich. Brak w motywach decyzji ustosunkowania się do zarzutów odwołania uzasadnia zarzut naruszenia zasady postępowania dwuinstancyjnego. Zgodnie z przepisem art.140 kpa w administracyjnym postępowaniu odwoławczym wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wynikającą z przepisu art.138 kpa, organ odwoławczy nie może ograniczyć się wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Rozstrzygnięcie to polega na ponownym rozpoznaniu sprawy merytorycznie w jej całokształcie, w oparciu o stan prawny i faktyczny z dnia wydania decyzji ostatecznej. Organ musi ocenić, czy zebrane w sprawie dowody zostały prawidłowo ocenione jako mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych, a zatem czy organ pierwszej instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie. Ponadto musi rozpatrzeć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu (tak wyrok WSA w Warszawie z 6.07.2017r., sygn. akt VIII SA/Wa 1940/16, LEX nr 2351016, a także wcześniejsze wyroki NSA z 27.05.1998r., sygn.akt IV1130/96 i z 14.010.1999r., sygn. akt IV SA 1313/98 LEX 48725 oraz wyrok NSA z 28.09.1994r., sygn. akt SA 1496/94 i wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z 16.09.1995r., sygn. akt SA/Po 1090/95).

Centralna Komisja nie odniosła się do tych zarzutów odwołania, które nie stanowią oceny, że „Recenzenci przekroczyli swoje prawo do niezależnej oceny Jego dorobku i w niektórych miejscach ocenili go w sposób nieadekwatny”. Zarzuty odwołania opierające się na liczbach, a więc wartościach obiektywnych, powinny być ocenione przez organ odwoławczy, tym bardziej, że uznanie, iż 134 pozycje literatury i 181 orzeczeń sądowych, powołanych w monografii „Służebność przesyłu w prawie polskim” stanowi „rażące pominięcia literatury” i „ niewystarczające uwzględnienie dorobku judykatury”, a tym samym, że „monografia ma poważne mankamenty warsztatowe „(określenia zawarte w uzasadnieniu uchwały Rady Wydziału) jest nadmiernie subiektywne. Podobnie można ocenić zarzut „licznych błędów terminologicznych o charakterze podstawowym, związanych przykładowo z zamiennym używaniem pojęć przedsiębiorstwo i przedsiębiorca, czy przepis i zapis.”. W monografii w tekście głównym słowo (a nie termin z zakresu prawa spadkowego) „zapis” występuje 10 razy, za każdym razem w takim kontekście, że nie można mieć wątpliwości merytorycznych co do znaczenia, w jakim zostało użyte. Natomiast pojęcie prawne „przepis” występuje 706 razy, również w takich kontekstach, że nie daje podstawy do wątpliwości co do wiedzy autora w zakresie terminologii prawniczej. W przypadku pojęć „przedsiębiorca” i „przedsiębiorstwo”, pierwsze z nich występuje 80 razy w tekście głównym, a drugie 32 razy, w tym przede wszystkim w związkach frazeologicznych np. „właściciel przedsiębiorstwa” lub „wchodzi w skład przedsiębiorstwa”.

Centralna Komisja nie wyjaśniła również, mając lepszy niż skarżący dostęp do akt sprawy (skarżący wnosił o udostępnienie dokumentacji zebranej w toku postępowania, pkt 5 odwołania, Centralna Komisja nie odniosła się do tego wniosku), z jakich przyczyn komisja habilitacyjna, przy dwóch  recenzjach pozytywnych i jednej niewystarczająco umotywowanej recenzji negatywnej, nie zaopiniowała pozytywnie wniosku skarżącego o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego, a także dlaczego nie skorzystała z możliwości wysłuchania habilitanta. Zgodnie z przepisem art. 18a ust.10 ustawy o stopniach i tytułach naukowych, komisja habilitacyjna nie musi wzywać habilitanta na rozmowę, jednak, jeśli już wzywa habilitanta na rozmowę, tak jak to miało miejsce w moim przypadku, powinna przynajmniej uzasadnić odstąpienie od tej możliwości.

Mając na uwadze powyższe, wnoszę jak w petitum skargi.

Reklamy