Uchwała wraz z uzasadnieniem została opublikowana na stronie Wydziału Prawa i Administracji U.G.  prawo.ug.edu.pl   w zakładce Działalność naukowa-Postępowania naukowe-Postępowania habilitacyjne

Gdynia 29.07.2016r.

Centralna Komisja do Spraw Stopni

i Tytułów Naukowych

za pośrednictwem

Rady Wydziału Prawa i Administracji

Uniwersytetu Gdańskiego

Wnoszący odwołanie: Piotr Lewandowski

ul…

..-… G

Odwołanie

od uchwały nr 54/2016 Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego z dnia 13.06.2016r. w sprawie odmowy nadania dr. Piotrowi Lewandowskiemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych w dyscyplinie prawo

Wnoszę o :

1/ uchylenie uchwały nr 54/2016 Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego z dnia 13.06.2016r. w sprawie odmowy nadania dr. Piotrowi Lewandowskiemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych w dyscyplinie prawo, podjętej w toku niezgodnego z przepisem art.10 kpa, art.36 par.1 kpa, art.73 par.1 kpa, art.138 kpa, art.145 par.1 pkt 4, art.156 par.1 kpa, a także art.18a pkt 10 ustawy o stopniach i tytułach naukowych i art.41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej postępowania w sprawie nadania dr. Piotrowi Lewandowskiemu stopnia naukowego doktora habilitowanego,

2/ przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania radzie wydziału wskazanej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych,

3/ zbadanie recenzji prof. dr hab. S. K. pod kątem zgodności z kryteriami oceny osiągnięć naukowych osoby ubiegającej się o stopień naukowy doktora habilitowanego, określonych w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1.09.2011r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć naukowych osoby ubiegającej się o stopień doktora habilitowanego (Dz.U. Nr 196 z 2011r., poz.1165),

4/ w przypadku stwierdzenia, iż recenzja prof. dr hab. S. K. nie spełnia wymagań określonych w powołanym wyżej rozporządzeniu, powołanie nowego recenzenta,

5/ udostępnienie dokumentacji zebranej w toku postępowania, łącznie z protokołem z posiedzenia komisji habilitacyjnej.

 

UZASADNIENIE

Ad/ 1.  Powołane w petitum odwołania w punkcie 1 przepisy regulują prawa strony do czynnego udziału w każdym postępowaniu administracyjnym, łącznie z postępowaniem o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego. W toku postępowania, trwającego od sierpnia 2014r. z naruszeniem wszystkich terminów ustawowych,  nie miałem możliwości zapoznania się z aktami sprawy ani uczestniczenia w nim osobiście, mimo, że takie uprawnienia przysługują mi na podstawie przepisów rangi ustawowej. Jedynie raz, w dniu 14.03.2016r. zostałem zaproszony na posiedzenie komisji habilitacyjnej, jednak po ponad dwugodzinnym oczekiwaniu przed salą posiedzeń komisji habilitacyjnej oświadczono mi, że komisja nie będzie ze mną rozmawiać oraz że nie poda mi wyniku głosowania. Przepis art.18a pkt 10 ustawy o stopniach i tytułach naukowych przewiduje możliwość wysłuchania wnioskodawcy o jego osiągnięciach i planach naukowych. Dwie recenzje pozytywne i jedna negatywna, budząca jednak wątpliwości zarówno co do wymogów formalnych, jak i merytorycznych, tworzą przypadek szczególny, uzasadniający wysłuchanie wnioskodawcy.

Ad/ 2. Przepis art.21 ust.2 ustawy o stopniach i tytułach naukowych uprawnia Centralną Komisję do wydania takiej decyzji. Wniosek o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania innej radzie wydziału wskazanej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych wynika z wątpliwości co merytorycznej trafności motywów zaskarżanej uchwały, zawartych w pkt. V uzasadnienia uchwały. Takie wątpliwości budzi przede wszystkim zarzut licznych błędów terminologicznych o charakterze podstawowym ze wskazaniem na zamienne używanie pojęć „przedsiębiorstwo” i „przedsiębiorca” oraz „zapis” i „przepis”. W tekście głównym słowo (a nie termin z zakresu prawa spadkowego) „zapis” występuje 10 razy, za każdym razem w takim kontekście, że nie można mieć wątpliwości merytorycznych co do znaczenia, w jakim zostało użyte. Natomiast pojęcie prawne „przepis” występuje 706 razy, również w takich kontekstach, że nie ma wątpliwości co do wiedzy autora w zakresie terminologii prawniczej. W przypadku pojęć „przedsiębiorca” i „przedsiębiorstwo”, pierwsze z nich występuje 80 razy w tekście głównym, a drugie 32 razy, w tym również w związkach frazeologicznych np. „właściciel przedsiębiorstwa” lub „wchodzi w skład przedsiębiorstwa”. Podstawowym pojęciem doktrynalnym, przyjętym i wyjaśnionym na ss.55-65 monografii, jest „przedsiębiorca infrastrukturalny”, uznane za prawidłowe przez recenzenta wydawcy monografii dr.hab. B.Rakoczego. W kwestii wyboru definicji legalnej „przedsiębiorcy” w monografii przyjęto stanowisko prof.W.J.Katnera.

Podobne wątpliwości budzi zarzut „poważnych mankamentów warsztatowych”, w tym głównie „rażące pominięcia w zakresie literatury” i „niewystarczające uwzględnienie dorobku judykatury” . W monografii wykorzystano 134 (w tym komentarze do kodeksu cywilnego S.Rudnickiego, K.Pietrzykowskiego, A.Kidyby, E.Gniewka, W.Popiołka i P.Machnikowskiego, które stanowią fundamentalne pozycje polskiej doktryny prawa rzeczowego) pozycje literatury naukowej oraz 181 orzeczeń sądowych.

Pozostałe zarzuty mają inny charakter, niemniej również nie są w pełni zrozumiałe. Zarzucono, że monografia nie zawiera uwag prawnoporównawczych z zakresu prawa europejskiego i państw ościennych, a zawiera ustalenia w zakresie prawa rzymskiego. Autor monografii, formułując tytuł pracy, wskazał na prawo polskie jako przedmiot badań. Wyłączenie prawa europejskiego wynika z faktu, iż prawo rzeczowe jest przekazane kompetencji państw członkowskich. Możliwym jest oczywiście napisanie oddzielnej pracy stanowiącej przegląd regulacji państw obcych w zakresie służebności, nie to jednak było zamiarem autora. Pozostałe zarzuty wydają się nie do końca prawidłowo formułowane. Jako autor wyrażam przekonanie, że monografia „Służebność przesyłu w prawie polskim” zajmuje się na pewno p o d s t a w o w y m i  problemami „łączącymi się z prowadzeniem urządzeń przesyłowych na nieruchomościach prywatnych”. Natomiast zarzut, że pominięto problemy przechodzenia „urządzeń na własność przedsiębiorstwa przesyłowego i wynikających stąd rozliczeń pomiędzy właścicielem nieruchomości a przedsiębiorstwami przesyłowymi”, jest nieczytelny w kontekście istoty służebności przesyłu, jaką jest korzystanie z cudzej nieruchomości. Podobnie zarzut „jednostronnego i fragmentarycznego podejścia do zagadnienia prawnego” jest zaskakujący w kontekście monograficznego charakteru ocenianej pracy.

Takie zarzuty mogłyby się odnosić do pracy poświęconej korzystaniu z cudzej nieruchomości przez przedsiębiorców przesyłowych, które niekoniecznie musi opierać się na służebności przesyłu.

Ad/ 3. Wniosek o zbadanie recenzji prof. dr hab. S. K. wynika z wątpliwości formalnych i merytorycznych.

Treść recenzji p.prof. dr hab.Stanisławy Kalus nie stanowi oceny dorobku wnioskodawcy. Recenzja dotyczy tylko monografii, natomiast nie zawiera oceny z zakresie pozostałego dorobku naukowego, dydaktycznego czy działalności popularyzatorskiej.

   W treści recenzji znajdują się również sformułowania oczywiście błędne. Pozycji artykułowych mających związek z prawem cywilnym jest co najmniej 19 oraz rozdział 4 monografii „Prawna ochrona wód morskich i śródlądowych przez zanieczyszczeniem” liczący 30 stron (poz.5 wykazu publikacji), a nie, jak twierdzi recenzentka, 7. Lektura takich pozycji jak „Sozologiczne aspekty ratownictwa morskiego” (poz.1 wykazu publikacji), „Odpowiedzialność za szkody jądrowe w transporcie morskim” (poz.2 wykazu publikacji), „Rzymska koncepcja szkody a szkoda ekologiczna” (poz.20 wykazu publikacji) czy „Kodeks morski o odpowiedzialności za szkody ekologiczne” (poz.30 wykazu publikacji) pozwala zauważyć, że są one zdecydowanie cywilnoprawne.   Recenzentka zarzuca także niepodanie daty publikacji poz.27, pomimo że podano numer zeszytu i rok wydania 17/2011.

   W recenzji zarzucono również brak publikacji autorstwa samej recenzentki, przy czym wskazywane są publikacje sprzed ponad dziesięciu lat lub o nienaukowym charakterze (Vademecum. Przewodnik dobrych praktyk do ustanawiania oraz wyceny służebności infrastruktury technicznej dla zakładów sieciowych – cytuję tytuł za recenzją, s.5 recenzji). Można jednak wskazać, że bibliografia wykorzystana przy pisaniu monografii obejmuje 134 pozycje, w tym również wskazywaną przez recenzentkę monografię G.Matusika.

Recenzentka zarzuca natomiast, że praca nie zawiera uwag prawnoporównawczych z zakresu prawa europejskiego i państwa ościennych, a zawiera ustalenia w zakresie prawa rzymskiego. Każdy autor ma prawo do określania granic pola naukowych rozważań, z czego autor recenzowanej monografii skorzystał, uzasadniając swoje decyzje badawcze.

Autor recenzowanej monografii krytycznie odnosi się do samej instytucji nowego prawa rzeczowego, która, w jego ocenie, nie spełnia oczekiwań obrotu gospodarczego. Zaproponował wykorzystanie konstrukcji „interesu publicznego” jako podstawy regulacji prawnej. Wskazał również na dwa powody, dla których należałoby powołać nowe ograniczone prawo rzeczowe (s.14 monografii). Wobec pominięcia tych powodów w procesie tworzenia służebności przesyłu, uzasadnionym i logicznym było sformułowanie tezy o niedokonaniu przez ustawodawcę istotnej i korzystnej zmiany sytuacji prawnej przedsiębiorców infrastrukturalnych. Autor wyraził pogląd doktrynalny (s.16 monografii), że  nowelizacja kodeksu cywilnego nie była konieczna, a nie, jak podaje recenzentka, że ustanowienie służebności przesyłu było błędne (s.3 recenzji). Preferowanie przez autora monografii interesu publicznego wcale nie oznacza pomijania interesu prywatnego, ani tego, że autor odmawia innym wyrażania innego poglądu. Jest wyrazem poglądu autora wyrażonego i uzasadnianego w treści monografii.

Niezrozumiałe jest uznanie przez recenzentkę za „zupełnie nie do przyjęcia” tezy, dość oczywistej, że „przyjęcie zasady numerus clausus ograniczonych praw rzeczowych oznacza wyłączenie udziału stron w tworzeniu praw rzeczowych” (s.3 recenzji). Recenzentka wskazuje, że strony nie mogą powołać ograniczonego prawa rzeczowego, którego nie przewidział ustawodawca, natomiast dozwolony jest udział stron w kształtowaniu jego treści. Autor monografii jest również takiego zdania. Po wskazaniu na ograniczone działanie zasady swobody umów w prawie rzeczowym, przedstawił dalsze, zajmujące w monografii s.35 i, w szerszym zakresie, ss.90-95, wywody dotyczące zakresu swobodnego działania stron przy ustalaniu treści służebności przesyłu.

Biorąc pod uwagę powyższe, wnoszę jak w petitum odwołania.