Przepis art. 11 prawa wekslowego (Dz.U. nr 37 z 1936r., poz.282) przewiduje możliwość umieszczenia w wekslu wyrazów „nie na zlecenie”. Poprzez taki zapis uchyla się zasadę, że każdy weksel można przenieść przez  indos, nawet jeśli przy nazwisku remitenta nie ma klauzuli „na zlecenie”. Weksel z klauzulą „nie na zlecenie”, obligatoryjnie umieszczanej na pierwszej stronie weksla, nazywa się recta-wekslem. Recta-weksel może być przeniesiony w formie i ze skutkiem zwykłego przelewu. W zakresie formy znajdzie zastosowanie przepis art.511 kc, zgodnie z którym jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelności powinien być również pismem stwierdzony. Wymóg formy pisemnej jest zastrzeżony ze skutkiem ad probationem, a więc w razie sporu nie jest dopuszczalny dowód ze świadków ani dowód z przesłuchania stron, z wyłączeniami z przepisu art.72 par.2 kc dotyczącymi zgody stron sporu, żądania konsumenta będącego w sporze z przedsiębiorcą albo jeżeli fakt dokonania czynności prawnej będzie uprawdopodobniony za pomocą pisma. Natomiast skutkiem wystawienia recta-weksla i przelewu uprawnień z takiego weksla jest przerwanie szeregu indosów. Dłużnik, płacąc sumę wekslową, musi rownież badać czy posiadacz weksla jest rzeczywiście tą osobą, na którą przeszły prawa wekslowe  w drodze przelewu (wyłącza się stosowanie art.40 ust.3 prawa wekslowego). Do recta-weksli stosuje się również przepis art.514 kc, wprowadzający tzw. pactum de non cedento, zgodnie z którym jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, dopuszczalne jest zastrzeżenie umowne, że przelew nie może nastąpić bez zgody dłużnika. Skuteczność takiego zastrzeżenia wobec nabywcy wierzytelności zależy od tego, czy pismo zawiera pactum de non cedento (chyba że nabywca w chwili przelewu wiedział o zastrzeżeniu).