Źródła prawa Wspólnot w znaczeniu formalnym tworzą dwie grupy norm prawa wspólnotowego, to znaczy: prawo stanowione i prawo nie stanowione. Prawo stanowione powstaje w wyniku działania instytucji Wspólnot wyposażonych w kompetencje ustawodawcze lub samych państw członkowskich. Prawa niestanowione tworzą ogólne zasady prawa zwane inaczej common law Wspólnot. Istnienie tych zasad zależne jest od ich uznania przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot. W tym właśnie sensie tworzone są one przez sąd. Źródłem prawa Wspólnot mogą być także umowy międzynarodowe zawierane przez Wspólnoty i państwa członkowskie z krajami nie członkowskimi.  W ramach prawa  stanowionego tworzy się podział na: prawo pierwotne, którym są Traktaty założycielskie oraz inne umowy zawierane przez państwa członkowskie i prawo wtórne, którym są akty wydawane przez upoważnione instytucje Wspólnoty, czyli Komisję, Radę oraz Parlament Europejski.  Prawo pierwotne     Określenie prawo pierwotne przyjęło się dla aktów wymienionych poniżej, ponieważ są to źródła prawa ustanowione bezpośrednio przez państwa członkowskie, powołujące Wspólnoty do życia i stwarzające podstawy ich ustroju. Zawierają cele Wspólnot, określają ich struktury, organy i kompetencje. Wyznaczają kompetencje legislacyjne, administracyjne i sądownicze. Do podstawowych źródeł prawa wspólnotowego zalicza się traktaty konstytuujące powstanie Wspólnot Europejskich:  a/Traktat Europejski Wspólnoty Węgla i Stali (EWWiS) z 18 kwietnia 1951 r., b/ Traktat Paryski, wszedł w życie 25 lipca 1952 r. i ma moc obowiązywania przez 50 lat, c/ Traktat Europejski Wspólnoty Gospodarczej (EWG) z 25 marca 1957 r., d/ Traktat Rzymski, wszedł w życie 1 stycznia 1958 roku i obowiązuje przez czas nieograniczony, jego nazwa od Traktatu z Maastricht (TUE)  zostaje zastąpiona nowym określeniem – Europejska Wspólnota (EW)., e/ Traktat Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (EURATOM) z 25 marca 1957 r., wszedł w życie 1 stycznia 1958 r. i obowiązuje przez czas nieograniczony., e/ Traktat fuzyjny tworzący wspólną Radę i Komisję dla wszystkich Wspólnot z 8 kwietnia 1968 r., f/ Jednolity Akt Europejski podpisany w Luksemburgu 17 lutego 1986 r. i w Hadze 28 lutego 1986 r., który wszedł w życie 1 lipca 1987 r., g/ Traktat o Unii Europejskiej (TUE) podpisany w Maastricht 7 lutego 1992 r. a zawarty na czas nieokreślony, h/ Traktat ustanawiajacy Wspólnotę Europejską (TWE), zmieniony Traktatem Nicejskim z 11.12.2002r.  Do podstawowych źródeł prawa zalicza się również: a/ umowy o przystąpieniu nowych członków do Wspólnoty po 1957 r. (umowy asocjacyjne), b/ umowy o stowarzyszeniu.  Wspólnota Europejska wyposażona jest w swoje własne, suwerenne prawa, ograniczające suwerenność państw członkowskich. Np. Wspólnota Europejska Węgla i Stali ma prawo zarządzania całym przemysłem węgla i stali we wszystkich krajach członkowskich. EURATOM zajmuje się nadaniami i wykorzystywaniem energii atomowej. Wspólnota Gospodarcza ma obowiązek integrowania całości ekonomii, tworzenia wspólnego rynku.  Cechą charakterystyczną dla Wspólnot jest wykształcenie własnego porządku prawnego, niezależnego od systemów prawnych państw członkowskich. Prawo wspólnotowe jest skuteczne bezpośrednio w obrębie Wspólnoty i nie ma potrzeby wprowadzenia go do prawa wewnętrznego. Norma prawa wspólnotowego ma zastosowanie nie tylko w odniesieniu do państw członkowskich i ich organów, ale również bezpośrednio w stosunku do obywateli, gdyż każdy obywatel Wspólnot podlega porządkowi prawnemu swojego państwa i zarazem prawu wspólnotowemu, będąc jednocześnie obywatelem swojego kraju i Europejskiej Wspólnoty. Charakter Wspólnoty Europejskiej został określony w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. “W odróżnieniu od tradycyjnych umów międzynarodowych Wspólnota Europejska wykształciła swój własny system prawa zintegrowany z systemami praw państw członkowskich, wyposażona została we własne instytucje, mające osobowość prawną, reprezentujące Wspólnotę w stosunkach międzynarodowych, a nade wszystko Wspólnota wyposażona została w realną władzę wynikającą z ograniczenia kompetencji państw członkowskich przez przekazania ich Wspólnocie” (orzeczenie ETS w sprawie Costa – Enel, nr 6/64).