Art.85- zakres przedmiotowy   Zasadniczym celem art.85 jest budowa systemu zapewniającego, iż „konkurencja na rynku wewnętrznym nie będzie naruszana”, jak to wyrazili twórcy Traktatu WE w treści art.3 (g). System stworzony w art.85 opiera się na trzech zasadach: a/ generalnym zakazie zawierania umów naruszających konkurencję /anti-competitive agreements/ wpływających na handel między państwami członkowskim,  b/uznaniu za nieważne ex lege umowy objęte zakazem w część naruszającej zakaz generalny,  c/ konwalidacji umów objętych zakazem generalnym, jeśli spełniają kryterium interesu publicznego. Dopuszczony przez art.85 (3) wyjątek od generalnego zakazu opiera się na założeniu, iż w niektórych przypadkach umowy, nawet zawierające postanowienia prima facie naruszające konkurencje, mogą w efekcie globalnym wywoływać skutki zgodne z celem określonym w art.3 (g) Traktatu WE. Konkretna umowa może zostać zweryfikowana z zastosowaniem kryterium interesu publicznego  poprzez wprowadzenie czterech warunków, które musi spełniać umowa, aby mogła korzystać z wyłączenia. Są to: a/musi przyczyniać się do poprawy produkcji i  dystrybucji lub stymulować rozwój techniczny, b/musi umożliwiać konsumentom sprawiedliwy udział w korzyściach wynikających z funkcjonowania umowy, c/nie mogą umożliwiać stronom eliminacji konkurencji między towarami na danym rynku,  d/nie mogą nakładać na strony ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia wymienionych wyżej korzyści. W praktyce jednak częściej występują wyłączenia, dopuszczone przez decyzje Komisji Europejskiej, której przysługuje taka kompetencja na podstawie art.85 (3) Traktatu WE. Procedura występowania o takie zwolnienie została określona dla transportu morskiego w Regulacji 4056/86 i Regulacji wprowadzającej 4260/88. Dla transportu morskiego przyjęto domniemanie, iż każda umowa notyfikowana do Komisji uzyskuje zwolnienie na sześć lat, o ile Komisja, po wstępnej weryfikacji i publikacji w Dzienniku Urzędowym /OJL/, nie zgłosi poważnych wątpliwości. Dodatkowo Komisji przyznano prawo do wprowadzania wyjątków blokowych /bloc exemptions/, umożliwiające wyłączenie wszystkich umów zakwalifikowanych do danego rodzaju. Możliwym jest również wydawanie przez Komisję decyzji, na wniosek zainteresowanych, o kwalifikacji umowy jako objętej zakazem lub nie, w ramach tzw. negative clearance.