Pożar i szkody nim spowodowane mogą angażować odpowiedzialność cywilną wobec rodzin ofiar pożaru i/lub firmy zatrudniajacej ofiary. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny (niezależny od winy) i opiera się na zasadzie ryzyka z art.435 kc. Przepis ten obciąża odpowiedzialnością prowadzącego na własny rachunek przedsiębiorstwo lub zakład wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody za szkodę na osobie lub  mieniu wyrządzoną komukolwiek przez ruch przedsiębiorstwa. Wyłączenie odpowiedzialności możliwe jest tylko w przypadku udowodnienia jednej z trzech przesłanek egzoneracyjnych: siły wyższej, wyłącznej winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą dłużnik nie ponosi odpowiedzialności.  Brak jednoznacznych ustaleń co do przyczyn pożaru jest faktem niekorzystnym odpowiedzialnego. Niemożność ustalenia przyczyny nie stanowi przesłanki egzoneracyjnej w rozumieniu art.435 kc.  Przyczyna, ktora może obciążać poszkodowanego, stanowiąc przeslankę egzoneracyjną,  musi zostać udowodniona, stanowić wyłączną przyczynę powstania szkody i być zawiniona przez poszkodowanego. Brak wyłączności, tak w zakresie przyczyny jak i winy poszkodowanego, nie stanowi przesłanki egzoneracyjnej (może wpływać wyłącznie na możliwość zmniejszenia odszkodowania przez sąd, analogiczny skutek będzie miało ustalenie, iż przyczyna zawiniona przez poszkodowanego nie jest wyłączną przyczyną).   Udowodnienie wyłącznej winy poszkodowanego egzoneruje dłużnika wobec roszczeń poszkodowanych.