Polskie prawo wewnętrzne reguluje kwestie infrastruktury portowej w ustawie o portach i przystaniach morskich. Zasadnicze znaczenie ma ustawowy podział  infrastruktury na infrastrukturę zapewniającą dostęp do portów lub przystani morskich i infrastrukturę portową. Infrastruktura zapewniająca dostęp do portów lub przystani morskich jest traktowana w kategoriach publicznoprawnych, przede wszystkim jej własność przysługuje wyłącznie Skarbowi Państwa (art.5 ust.1 ustawy), dalej jest wyłączona z obrotu cywilnoprawnego (art.5 ust.1 ustawy),  finansowana jest wyłącznie ze środków budżetu państwa w wysokości określonej w ustawie budżetowej (art.10 ust. ustawy) oraz korzystanie z niej jest nieograniczone podmiotowo (zgodnie ze zwyczajem międzynarodowym każdy ma dostęp do portu w okresie pokoju) i nieodpłatne. Odmienny charakter przyznaje ustawa infrastrukturze portowej, która może być przedmiotem praw rzeczowych lub zobowiązaniowych przysługujących podmiotom prawa prywatnego np. użytkownikom portu lub podmiotom zarządzającym,  finansowana jest ze środków niebudżetowych (art.9 ust.1 ustawy) i korzystanie z niej jest odpłatne ( art.8 ust.1 ustawy). Analogiczny charakter mają na podstawie art.42 ust.1 pkt.11 i 13 mają umocnienia brzegowe, wydmy i zalesienia ochronne w pasie technicznym oraz oznakowania nawigacyjne dróg morskich i kotwicowisk w portach i przystaniach morskich oraz na wybrzeżu, co do których obowiązek utrzymywania ciąży na państwie w ramach ustawy budżetowej. Przyjęte w prawie polskim rozwiązanie opiera się na formule przedmiotowej, a nie podmiotowej. Ta ostania występuje w prawie unijnym w postaci konstrukcji tzw. ciała publicznego (n.p. ciała publiczne nie są podatnikami VAT), które korzystają w przyznanych przywilejów bez naruszania unijnego prawa konkurencji lub prawa subwencyjnego. Jednak konstrukcja przyjęta w prawie polskim nawiązuje do treści art.92 Traktatu o Wspólnotach Europejskich, który dopuszcza pomoc państwa w przypadku inwestycji publicznych w tzw. infrastrukturę portową dostępną dla wszystkich użytkowników na zasadach niedyskryminacyjnych oraz w urządzenia nawigacyjne.  Jeśli zatem możliwość korzystania ze środków pochodzących z funduszów strukturalnych uzależniona jest od niekomercyjnego charakteru przedmiotu, to można bronić poglądu, że taki charakter ma infrastruktura zapewniająca dostęp do portów i przystani morskich i oznakowanie nawigacyjne dróg morskich i kotwicowisk w portach i przystaniach morskich oraz na wybrzeżu, a także umocnienia brzegowe, wydmy i zalesienia w pasie technicznym.