Warszawa … … 2005r. 

 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego   w Białej Podlaskie

  Skarżący : N. Sp. z o.o.

  Strona przeciwna: Samorządowe Kolegium  Odwoławcze  w Białej Podlaskiej

  S k a r g a

  N. Spółka z o.o  składają skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia ……2005r. sygn.akt. SKO.OC/…/…/…/2005 w przedmiocie odmowy przyjęcia zgłoszenia zanieczyszczenia.

  Decyzji tej zarzuca się: 1/błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych jako podstawa rozstrzygnięcia, 2/rażące naruszenie prawa skutkujące odmową wpisania zanieczyszczenia, w szczególności przepisów 12 ust.3 i ust.4 ustawy z dnia 27.07.2001r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw oraz przepisów art.102 ustawy prawo ochrony środowiska a także przepisów art.158 i następne kodeksu handlowego (obecnie art.151 i następne kodeksu spółek handlowych) i na podstawie powyższego wnosi się o : 3/uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie do ponownego rozpoznania, 4/ zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego. 

 Uzasadnienie

 Skarżący podnosi, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło okoliczności istotnej dla kwestii rejestracji zanieczyszczenia, a mianowicie, że Starosta Bialski przekroczył termin jednego roku na odrzucenie, w drodze ostatecznej decyzji administracyjnej, zgłoszenia zanieczyszczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej potwierdziło w swojej decyzji z 29.11.2005r., iż zgłoszenie zanieczyszczenia z datą 24.06.2004r. zostało dokonane w sposób prawidłowy i w terminie ustawowym. Zgodnie z treścią przepisu art.12 ust.4 ustawy z dnia 27.07.2001r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw, starosta może odrzucić, w drodze decyzji, zgłoszenie w ciągu roku od jego dokonania, jeżeli nie są spełnione warunki ustawy. I dalej, zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu, ostateczna decyzja w przedmiocie zgłoszenia powoduje, iż nie występują skutki prawne określone w przepisie art.12 ust.1 cytowanej ustawy. Okolicznością bezsporną jest, iż ostateczna decyzja w sprawie odrzucenia zgłoszenia nie została wydana do dnia 24.06.2005r., w którym to dniu upływał roczny termin na wydanie przedmiotowej decyzji. To z kolei skutkuje konsekwencjami określonymi w przepisie art.12 ust.1 ustawy wprowadzającej Prawo ochrony środowiska tj. przepisów art.102 ust.1-3 prawa ochrony środowiska nie stosuje się. Redakcja przepis art.12 ust.4 ustawy wprowadzającej wskazuje, iż termin roczny odnosi się do decyzji, utrzymanej w mocy przynajmniej w postępowaniu odwoławczym, w tym przypadku z uwzględnieniem decyzji wydanej w toku postępowania instancyjnego przez Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Tylko taka decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Naruszenie terminu na wydanie ostatecznej decyzji odrzucającej skutkuje, zgodnie z treścią przepisu art.12 ust.3 ustawy wprowadzającej, przyjęciem zgłoszenia i wpisaniem go do rejestru określonego w art.110 Prawa ochrony środowiska. Skarżący podnosi również, jeśli argument o naruszeniu terminu ustawowego na odrzucenie zgłoszenia o zanieczyszczeniu nie znajdzie uznania Sądu, że zarówno decyzja Starosty Bialskiego jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawierają sprzeczność wewnętrzną. Jeżeli organy działające w przedmiotowej sprawie uznały, iż N. nie wykazały kto jest sprawcą zanieczyszczenia, z czym skarżący się nie zgadza, to dlaczego podstawą rozstrzygnięcia uczyniono w obu instancjach następstwo prawne N. w stosunku do C.. S.A. Można zatem uznać, że przyjęcie konstrukcji następstwa prawnego N. potwierdza, iż sprawcą zanieczyszczenia był podmiot inny niż skarżący, w tym przypadku C.. S.A. lub wcześniejsze podmioty działające w różnych formach prawnych w ramach tej samej masy majątkowej m.in. PP C… Zatem konstatacja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i Starosty Bialskiego, iż brak jest dowodu na spowodowanie zanieczyszczenia przez inny podmiot, jest niezgodna z dalszym wywodem co do następstwa prawnego. Skarżąca podnosi również, iż dołączone do wniosku wyniki badań potwierdzają zanieczyszczenie, które, uwzględniając ewolucyjny charakter zanieczyszczeń produktowych występujących w Bazie Paliw nr … w M., musiało powstać przed datą utworzenia N. Spółki z o.o., co jest tym bardziej uzasadnione w świetle braku zanieczyszczenia wypadkowego powstałego po wejściu w posiadanie przedmiotowej Bazy przez skarżącego i zmian w zabezpieczeniach przeciwrozlewowych dokonanych przez skarżącego. Z istoty swojej określenie daty powstania zanieczyszczenia ewolucyjnego jest niewykonalne, zatem oczekiwanie dowodu co do daty powstania zanieczyszczenia o takim charakterze stanowiłoby naruszenie uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym.  Powołane wyżej okoliczności wskazują również na sprawcę zanieczyszczenia, który w tym czasie prowadził na tym terenie działalność gospodarczą związaną z obrotem produktami ropopochodnymi. Skarżący wykonał ciążący na nim obowiązek dokonania ustaleń co do sprawcy zanieczyszczenia w takim zakresie, w jakim jest to wykonalne, biorąc pod uwagę upływ czasu oraz specyfikę zanieczyszczeń ropopochodnych. Skarżący wykazał, iż przed wejściem w życie ustawy prawo ochrony środowiska istniało zanieczyszczenia. Wykazał również, że powstał system uniemożliwiający dalszą ewolucyjną degradacje środowiska, oraz, że nie doszło, po objęciu we władanie przedmiotowej nieruchomości, do rozlewu wypadkowego. Skarżący, konkludując tę część uzasadnienia, podnosi, że wskazał skutecznie sprawcę zanieczyszczenia, którym było Przedsiębiorstwo Państwowe C…, co zostało, w ocenie skarżącego, potwierdzone zarówno w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i wcześniej w decyzji Starosty Bialskiego. Przyjęcie tej okoliczności wraz z uznaniem złożenia wniosku w terminie ustawowym powinno skutkować uwzględnieniem odwołania skarżących Naftobazach Sp. z o.o. z tego względu, iż spełnione zostały przesłanki ustawowe przyjęcia zgłoszenia zanieczyszczenia, określone w  przepisie art.102 ust.2 ustawy z dnia 27.04.2001r. prawo ochrony środowiska. Nieuwzględnienie odwołania stanowi zatem naruszenie powołanego wyżej przepisu.   Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji przyjęło bezpodstawnie, iż skarżące N. są następcą prawnym C… S.A. ponieważ powstały w trybie ustawy z dnia 30.08.1996r. o komercjalizacji i prywatyzacji. To ustalenie jest całkowicie błędne w związku z faktem, iż Naftobazy powstały w trybie przepisów art.158 i następne kodeksu handlowego (obowiązującego w dacie powstania spółki). Obecnie ta kwestia jest regulowana przepisami art.151 i następne kodeksu spółek handlowych. Nadto należy podkreślić, iż w dacie powoływania spółki N. przedsiębiorstwo państwowe C.. nie istniało. Spółka N. została zawiązana przez C.. S.A. jako jedynego udziałowca, który na pokrycie wkładu w kapitale założycielskim wniósł aport, obejmujący m.in. przedmiotowe nieruchomości w Bazie Paliw nr .. w M.. Żadna z procedur przewidzianych w procesie komercjalizacji lub prywatyzacji, statuowana w ustawie o komercjalizacji i prywatyzacji, nie została zastosowana w trakcie tworzenia N.. Fakt objęcia założyciela N. programem rządowym dotyczącym sektora naftowego w żadnym wypadku nie przesądza o powstaniu spółki w trybie ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, zwłaszcza w świetle oczywistych faktów zaprzeczających takiemu twierdzeniu.  Za błędne należy również uznać ustalenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że N. są następcą prawnym C.. S.A. w zakresie odpowiedzialności za rekultywację zanieczyszczonego gruntu. Podkreślamy, iż w przypadku nabycia przez N. Sp. z o.o. własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości, wniesionych jako aport, nie mamy do czynienia z sukcesją prawna w rozumieniu przepisu art.1 ustawy z 30.08.1996r. o komercjalizacji i prywatyzacji. Nadmieniamy, iż tylko w przypadku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa stosuje się zasadę ciągłości bilansowej przekształcanego podmiotu, wyrażoną w art.7 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji. Takiego przekształcenia nie było w przypadku N. Sp. z o.o. Nie można przecież uznać prawidłowość tezy o przejście odpowiedzialności za zanieczyszczenie na N. w ramach sukcesji bilansowej, tak samo jak nie można uznać za prawidłowe przyjęcie takiej odpowiedzialności w ramach sukcesji administracyjnej, odnoszącej się do koncesji, zezwoleń czy certyfikatów.  Wywodzenie rzekomej odpowiedzialności N. z następstwa prawnego wskazuje na uznanie przez organ I i II instancji, że sprawcą zanieczyszczenia jest wskazany przez skarżącego inny podmiot, w tym przypadku C. CPN. W takiej sytuacji art.102 ust.2 ustawy prawo ochrony środowiska przewiduje, iż obowiązek rekultywacji spoczywa na sprawcy. Brak jest podstaw do przyjęcia solidarnej rekultywacji skarżącego i sprawcy, z tego powodu, iż nie można przypisać skarżącemu zgody na zanieczyszczenie lub wiedzy o zanieczyszczeniu. Jest to oczywiste w świetle faktu, że skarżący w czasie powstania zanieczyszczeń nie istniał. Ustawa w żadnym przypadku nie wprowadza zasady następstwa w zakresie obowiązku rekultywacji, przyjmując, że w przypadku niemożności wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec sprawcy lub jeśli sprawca nie dysponuje prawami do powierzchni ziemi pozwalającymi na jej rekultywacje, wówczas rekultywacje przeprowadza starosta (przepis art.102 ust.4 ustawy). Biorąc pod uwagę powyższe wnosi się jak w petitum skargi.