Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu

 za pośrednictwem Starosty Oleśnickieg

Odwołujący: N. Sp. z o.o.  w W.

ODWOŁANIE

 Zarząd N. Spółka z o.o., wnosi odwołanie od decyzji Starosty Oleśnickiego z dnia 29.06.2005r., SR…/G/…/04/05 w sprawie zgłoszenia zanieczyszczenia ziemi na terenie Bazy Paliw nr … w G. Decyzji tej zarzuca się: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, 2) rażące naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art.102 ust.1 ustawy prawo ochrony środowiska oraz prawa postępowania administracyjnego, w szczególności  art.7, art.9, art.10, art.77 par.1 i 80 kpa i wnosi się o: 3) zmianę zaskarżonej decyzji.                                                                   

Uzasadnienie

Odwołujący wskazuje, iż wydana kolejna decyzja Starosty Oleśnickiego opiera się na błędnej ocenie materiały dowodowego, dostarczonego przez odwołującego na okoliczność istnienia zanieczyszczenia nieruchomości w Bazie Paliw nr … w G.  przed data 1.10.2001r. Starosta w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdza, że brak jest analiz stwierdzających „jednoznacznie istnienie zanieczyszczenia, wykonanych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27.07.2001r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska i ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw czyli przed dniem 1.10.2001r.” Tym  samym Starosta Oleśnicki pominął dwie analizy przedłożone przez odwołującego tj. „Opinię geologiczno-hydrogeologiczną i sprawozdania z wykonania piezometrów obserwacyjnych na terenie ZGPN nr … w G.” z 1993r. oraz „Dokumentację hydrogeologiczną określającą warunki hydrogeologiczne wraz z siecią monitoringu piezometrycznego na terenie Bazy Paliw nr … w G.”  z 2002r. Oba te dokumenty wskazują wyraźnie na istnienie zanieczyszczenia powstałego przed objęciem we władanie przedmiotowej nieruchomości przez odwołującego i, biorąc pod uwagę prowadzoną działalność, identyfikują sprawcę zanieczyszczenia. Odwołujący podkreśla, iż  możliwym jest przeprowadzenie dowodu poprzez wskazanie kilku dokumentów na istnienie zanieczyszczenia, które, łącznie odczytywane, potwierdzają jego istnienie. Załączona do wniosku dokumentacja „Opinia geologiczno – hydrogeologiczna i sprawozdanie z wykonania piezometrów obserwacyjnych” stwierdza wystąpienie zanieczyszczenia substancjami ropopochodnymi gruntu i wód podziemnych w 1993 roku przez uprawnionych i niezależnych geologów metodami znanymi i stosowanymi w tym czasie. Dokumentacja ta nadto  spełnia wymogi art. 12 ust. 2 ustawy z 27.07.2001r. dokumentując fakt istnienia zanieczyszczenia gruntu przed 1 października 2001 r.. W 1993r. w wierceniach badawczych, stwierdzono skażenia gruntów w otworach zlokalizowanych pomiędzy bocznicą kolejowa a rowem odwadniającym. Miało to ścisły związek z brakiem uszczelnień na bocznicy rozładunkowej cystern kolejowych i stwierdzonym w tym rejonie skażeniem wód podziemnych. W „Opinii geologiczno – hydrogeologicznej i sprawozdaniu z wykonania piezometrów obserwacyjnych” stwierdzono nadto, że rejon w obrębie piezometrów nr 2 do 5 położony poniżej bocznicy kolejowej, jako jedyny obszar wykazuje zanieczyszczenia związkami ropopochodnymi w gruncie i wodzie gruntowej. Opinię co do zanieczyszczenia substancjami ropopochodnymi gruntu i wód podziemnych wydano na podstawie badań organoleptycznych. Badania organoleptyczne były dopuszczalną w 1993 roku metodologią określania zanieczyszczenia gruntu substancjami ropopochodnymi. W 1993 roku nie było wymagań odnośnie do określenia stopnia zanieczyszczenia gruntów, ani poziomów porównawczych, ani badawczych metodyk referencyjnych. Jako pierwszy w 1995 roku Państwowa Inspekcja Ochrony Środowiska opracowała i wprowadziła dokument wewnętrzny „Wskazówki metodyczne do oceny stopnia zanieczyszczenia gruntów i wód podziemnych produktami ropopochodnymi i innymi substancjami chemicznymi w procesach rekultywacji”, który nie zawierał norm prawnych, a był jedynie dokumentem informacyjnym. Dopiero wydane na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002r. w określa dopuszczalne ilości substancji chemicznych w gruncie. Potwierdzeniem faktu zanieczyszczenia, nawet jeśli Starosta kwestionuje metodę organoleptyczną, jest drugi powołany dokument, który jednoznacznie stwierdza istnienie skażenia gruntów w piezometrach 2, 3, 4 i 5. Co do możliwości powołania dokumentu stwierdzającego przeprowadzenie badań po 1.10.2001. wypowiedziało się w decyzji z dnia 23.05.2005r. (SKO …/…/05) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, uznając dopuszczalność powołania również badań wykonanych po tej dacie jako dowodu na istnienie zanieczyszczenia powstałego przed 1.10.2001r. Wyniki badań załączonych  do zgłoszenia, wykonanych w 2002r. i w 2003r. potwierdzają zarówno istnienie zanieczyszczenia z 1993r. jak i przekroczenie przez nie dopuszczalnych stężeń produktów naftowych w piezometrach 2, 3 i 5. Odwołujący wskazał również, iż podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na składowaniu i obrocie paliwami, których emisja do gruntu doprowadziła do powstania zgłaszanego zanieczyszczenia, był w tym czasie C. Okręgowa Dyrekcja we Wrocławiu. Odrzucenie przez Starostę powołanych w zgłoszeniu dowodów prowadzi do pozbawienia odwołującego jego uprawnień ustawowych. Starosta nie może oczekiwać od podmiotów zgłaszających niemożliwych do spełnienia wymagań dowodowych. Żądanie powołania dowodów w postaci badań sprzed daty 1.10.2001r., a następnie ich kwestionowanie ze względu na zastosowanie metodologii stosowanej w tamtych czasach ale nie porównywalnej z obecną, jest praktyką niedopuszczalną w świetle obowiązującego prawa, nie tylko z zakresu ochrony środowiska ale również z zakresu postępowania administracyjnego. Przyjęcie punktu widzenia Starosty Oleśnickiego prowadziłoby w efekcie do sytuacji bez wyjścia dla zgłaszających zanieczyszczenia, pozbawiając praw określonych w ustawie. Biorąc pod uwagę powyższe odwołujący wnosi jak w petitum odwołania.