Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile

   Skarżący : N. Sp. z o.o. ul.Ch. 8 00-613 Warszawa

  Strona przeciwna: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile

Skarga                                                       

N. Spółka z o.o  składają skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 29.08.2005r. sygn.akt. SKO- ../2005  przedmiocie odmowy przyjęcia zgłoszenia zanieczyszczenia.

 Decyzji tej zarzuca się: 1/błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych jako podstawa rozstrzygnięcia, 2/rażące naruszenie prawa skutkujące odmową wpisania zanieczyszczenia, w szczególności przepisów 12 ust.4 ustawy z dnia 27.07.2001r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw oraz przepisów art.102 ustawy prawo ochrony środowiska i na podstawie powyższego wnosi się o : 3.uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie do ponownego rozpoznania, 4. zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile potwierdziło w swojej decyzji z 29.08.2005r., iż zgłoszenie zanieczyszczenia zostało dokonane w sposób prawidłowy i w terminie ustawowym. Zgodnie z treścią przepisu art.12 ust.4 ustawy z dnia 27.07.2001r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw, starosta może odrzucić, w drodze decyzji, zgłoszenie w ciągu roku od jego dokonania, jeżeli nie są spełnione warunki ustawy. I dalej, zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu, ostateczna decyzja w przedmiocie zgłoszenia powoduje, iż nie powoduje ono skutków prawnych określonych w przepisie art.12 ust.1 cytowanej ustawy. Okolicznością bezsporną jest, iż doręczenie decyzji Starosty Złotowskiego skarżącemu miało miejsce w dniu 30.06.2005r., zatem nastąpiło po upływie roku od wpływu zgłoszenia w dniu 28.06.2004r. do Starosty Złotowskiego. Dowód: kopia decyzji starosty złotowskiego z prezentatą skarżącego. Zgodnie z treścią przepisu art.110 kpa organ administracji publicznej jest związany swoja decyzja od daty jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kpa nie stanowi inaczej. Zarówno w doktrynie jak w orzecznictwie NSA utrwalony jest pogląd, że byt prawny decyzji rozpoczyna się w dniu jej doręczenia lub ogłoszenia. Dopiero prawidłowe doręczenie decyzji kończy proces decyzyjny i załatwi sprawę w rozumieniu przepisu art.104 kpa. W świetle powyższego należy uznać, iż doręczenie decyzji w dacie 30.06.2005r. nastąpiło po upływie roku od daty zgłoszenia, zatem Starosta Złotowski nie mógł odrzucić zgłoszenia zanieczyszczenia do rejestru. To z kolei skutkuje konsekwencjami określonymi w przepisie art.12 ust.1 ustawy wprowadzającej Prawo ochrony środowiska tj. przepisów art.102 ust.1-3 prawa ochrony środowiska nie stosuje się. Z ostrożności procesowej skarżący podnosi również, iż Kolegium uznało, że wnoszący skargę wskazał skutecznie sprawcę zanieczyszczenia, którym było Przedsiębiorstwo Państwowe C. Przyjęcie tej okoliczności wraz z uznaniem złożenia wniosku w terminie ustawowym powinno skutkować uwzględnieniem odwołania skarżących N. Sp. z o.o. z tego względu, iż spełnione zostały przesłanki ustawowe przyjęcia zgłoszenia zanieczyszczenia, określone w  przepisie art.102 ust.2 ustawy z dnia 27.04.2001r. prawo ochrony środowiska. Nieuwzględnienie odwołania stanowi zatem naruszenie powołanego wyżej przepisu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji przyjęło bezpodstawnie, iż skarżące N. są następcą prawnym C. S.A.. To ustalenie jest całkowicie błędne w związku z faktem, iż N. powstały w trybie przepisów art.158 i następne kodeksu handlowego (obowiązującego w dacie powstania spółki). Obecnie ta kwestia jest regulowana przepisami art.151 i następne kodeksu spółek handlowych. Nadto należy podkreślić, iż w dacie powoływania spółki N. przedsiębiorstwo państwowe C. nie istniało. Spółka N. została zawiązana przez C. S.A. jako jedynego udziałowca, który na pokrycie wkładu w kapitale założycielskim wniósł aport, obejmujący m.in. przedmiotowe nieruchomości w  J.. Dowód: umowa spółki N. z o.o. (w aktach sprawy). Za błędne należy również uznać ustalenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że N. są następcą prawnym C. S.A. w zakresie odpowiedzialności za rekultywację zanieczyszczonego gruntu. Podkreślamy, iż w przypadku nabycia przez N. Sp. z o.o. własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości, wniesionych jako aport, nie mamy do czynienia z sukcesją prawna w rozumieniu przepisu art.1 ustawy z 30.08.1996r. o komercjalizacji i prywatyzacji (tekst jednolity Dz.U. nr 171 z 2002 r., poz.1397). Nadmieniamy, iż tylko w przypadku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa stosuje się zasadę ciągłości bilansowej przekształcanego podmiotu, wyrażoną w art.7 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji. Takiego przekształcenia nie było w przypadku N. Sp. z o.o. Nie można przecież uznać prawidłowość tezy o przejście odpowiedzialności za zanieczyszczenie na N. w ramach sukcesji bilansowej, tak samo jak nie można uznać za prawidłowe przyjęcie przejścia takiej odpowiedzialności w ramach sukcesji administracyjnej, odnoszącej się do koncesji, zezwoleń czy certyfikatów.  Wywodzenie rzekomej odpowiedzialności N. z następstwa prawnego wskazuje na uznanie przez organ I i II instancji, że sprawcą zanieczyszczenia jest wskazany przez skarżącego inny podmiot, w tym przypadku C.. W takiej sytuacji art.102 ust.2 ustawy prawo ochrony środowiska przewiduje, iż obowiązek rekultywacji spoczywa na sprawcy. Brak jest podstaw do przyjęcia solidarnej rekultywacji skarżącego i sprawcy, z tego powodu, iż nie można przypisać skarżącemu zgody na zanieczyszczenie lub wiedzy o zanieczyszczeniu. Jest to oczywiste w świetle faktu, że skarżący w czasie powstania zanieczyszczeń nie istniał. Ustawa w żadnym przypadku nie wprowadza zasady następstwa w zakresie obowiązku rekultywacji, przyjmując, że w przypadku niemożności wszczęcia postępowania egzekucyjnego lub jeśli sprawca nie dysponuje prawami do powierzchni ziemi pozwalającymi na jej rekultywacje, wówczas rekultywacje przeprowadza starosta (przepis art.102 ust.4 ustawy). Istniejące zanieczyszczenie gruntu powstało w wyniku wieloletniego  użytkowania i zanieczyszczania terenu  przez C.  lub C. S.A.. Baza  była wybudowana i  eksploatowana zgodnie z obowiązującymi w tym czasie przepisami. Powołane wyżej okoliczności wskazują również na sprawcę zanieczyszczenia, który w tym czasie prowadził na tym terenie działalność gospodarczą związaną z obrotem produktami ropopochodnymi. Skarżący wykonał ciążący na nim obowiązek dokonania ustaleń co do sprawcy zanieczyszczenia w takim zakresie, w jakim jest to wykonalne, biorąc pod uwagę upływ czasu oraz specyfikę zanieczyszczeń ropopochodnych. Skarżący wykazał, iż przed wejściem w życie ustawy prawo ochrony środowiska istniało zanieczyszczenia. Wykazał również, że powstał system uniemożliwiający dalszą ewolucyjną degradacje środowiska, oraz, że nie doszło, po objęciu we władanie przedmiotowej nieruchomości, do rozlewu wypadkowego. Biorąc pod uwagę powyższe wnosi się jak w petitum skargi.