Zgodnie z treścią przepisu art.8 ust.4 w treści nadanej ustawą z dnia 23.11.2004r., obowiązującej od 30.08.2004r., „opłatę przystaniową (…) za użytkowanie infrastruktury portowej, którą zarządza podmiot niebędący podmiotem zarządzającym portem, pobiera właściciel tej infrastruktury albo podmiot, który włada infrastrukturą portową na podstawie umów o odpłatne korzystanie”. Naftoport włada infrastrukturą portową obejmującą stanowisko „T” na podstawie umowy z dnia 7.05.1993r. wraz z Aneksami 1-7, która umożliwia korzystanie z tego stanowiska w zamian za świadczenia pieniężne. Norma, wyprowadzona z treści przepisu art.8 ust.4 ustawy za pomocą wykładni logicznej, wyraźnie stanowi, iż, poza podmiotem zarządzającym, do stanowienia i pobierania jednego z rodzajów opłat portowych, a mianowicie opłaty przystaniowej (i pasażerskiej), uprawniony jest inny podmiot, określony przez ustawę jako podmiot nie będący podmiotem zarządzającym. Oprócz tej cechy podmiotowej, norma wymaga, aby spełnione były kumulatywnie inne przesłanki: 1/ opłata musi być pobierana za użytkowanie infrastruktury portowej, 2/ podmiot nie będący podmiotem zarządzającym musi zarządzać infrastruktura portową, za którą pobiera opłatę przystaniową, 3/ podmiot ten musi być albo właścicielem albo musi nią władać na podstawie umowy o odpłatne korzystanie. Wydaje się iż okoliczność 1/ jest poza sporem, tym bardziej, iż stanowisko „T” spełnia wymogi definicji ustawowej „infrastruktury portowej”. Kwestionowanie przymiotu infrastruktury portowej, przysługującego stanowisku „T”, musiałoby prowadzić do zakwestionowania prawa do pobierania innych opłat portowych, w szczególności opłat tonażowych, od statków korzystających z tego stanowiska. Co do okoliczności 2/ należy podkreślić, iż przedmiotowa infrastruktura, na podstawie umowy, znajduje się w posiadaniu Naftoport-u, co implikuje również stan określany jako „zarządzanie”. Posiadacz, również zależny, w każdym przypadku zarządza rzeczą, natomiast możliwe są sytuacje, gdy zarządzanie nie musi zawierać w sobie posiadania (np. zarządzanie środkami finansowymi poprzez inwestycje giełdowe). Należy podkreślić, iż ustawa o portach i przystaniach morskich nie precyzuje pojęcia „zarządzanie”. Na pewno jednak można przyjąć, iż zarządzanie nie jest tylko pochodną prawa własności lub innego prawa rzeczowego, może również wynikać w posiadania lub z prawa zobowiązaniowego w granicach tego prawa. Wydanie rzeczy na podstawie węzła obligacyjnego stwarza po stronie uprawnionego prawo do korzystania z rzeczy i w tych ramach do zarządzania rzeczą, skuteczne wobec uprawnionego na podstawie prawa rzeczowego, z wyłączeniem pewnych działań przynależnych wyłącznie uprawnionemu na podstawie prawa rzeczowe np. zbycie rzeczy lub jej obciążenie ograniczonym prawem rzeczowym. Należy podkreślić, iż Naftoport ponosi koszty utrzymania tej infrastruktury. Istnienia umowy o odpłatne korzystanie (przesłanki 3/) nie da się zakwestionować. Jeżeli zatem Naftoport, spełniający wszystkie przesłanki ustawowe, nie może pobierać opłat przystaniowych, to w takim razie kiedy przedmiotowa norma znalazłaby zastosowanie. Jedna z zasad prawidłowej wykładni prawa, stanowi, iż wynik wykładni dokonanej z pominięciem części przepisu lub uznający, iż norma wyprowadzona z przepisu prawa nie znajdzie nigdy zastosowania, musi być uznany za błędny. Zatem wynik wykładni odmawiający Naftoportowi prawa do stanowienia i pobierania opłat przystaniowych za stanowisko „T” należy uznać za błędny. Norma ta wprowadza odstępstwo od zasady pobierania opłat portowych przez podmiot zarządzający, zatem nie może być traktowana jako podstawa do pobierania tych opłat przez podmiot zarządzający, ponieważ ta podstawa powinna być poszukiwana w treści innych przepisów ustawy.