Nie można jednak nie zauważyć kolizji interesu publicznego i interesu indywidualnego właściciela nieruchomości gruntowej, która, na podstawie opinii specjalistów, arbitralnie może zostać włączona w zakres terytorialny obowiązywania projektu natura 2000. Ustalanie granic obszaru Natura 2000 odbywa się z pominięciem opinii właścicieli tych nieruchomości, które mogą znaleźć się w obszarze Natura 2000. Nie występuje się również, przynajmniej w polskiej praktyce, o wyrażenie zgody na wejście na nieruchomości osób, które przeprowadzają badania przyrodnicze. Rodzi to obawy, że ustalenie obszarów Natura 2000 odbywa się z naruszeniem praw i niejako kosztem właścicieli nieruchomości, pominiętych całkowicie w procesie projektowania obszarów Natura 2000. Te zarzutu dotyczą również procesu stanowienia ustawy o ochronie przyrody, która z kolei pomija fakt istnienia praw własności podmiotów innych niż Skarb Państwa lub gminy. Osoba fizyczna będąca właścicielem nieruchomości objętej zapisami ustawy o ochronie przyrody nie ma wpływu na decyzję o włączeniu jego nieruchomości do obszaru specjalnej ochrony ptaków lub siedlisk, ponieważ ustawa przewiduje dyskrecjonalne uprawnienie w tym zakresie dla ministra właściwego do spraw środowiska. Tryb opiniowania projektu planu ochrony nie przewiduje również udziału właściciela nieruchomości prywatnej, w tym zakresie minister zobowiązany jest do uzyskiwania opinii rady gminy i działania w porozumieniu z innymi wymienionymi w ustawie ministrami. Zarzuty co do trybu tworzenia obszarów chronionych na postawie dyrektywy środowiskowej zostały sformułowane w petycji  „Holmes et Montagnes Catalanes”[1] . W petycji powołano się na konwencję z Aarhus o dostępie do informacji i udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji i dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska[2].

 


[1] Petycja 0887/2005 złożona przez Veronique Mathieu w imieniu mieszkańców Gór Katalońskich(w) Komunikat dla posłów Komisji Petycji z 10.10.2006r.

[2] Konwencja z 25.06.1985r. ratyfikowana przez Unię Europejską i przez Polskę (Dz.U. nr 78 z 2003r., poz.706). W odniesieniu do opracowywania przez władze publiczne wiążących przepisów pranych mogących mieć wpływ na środowisko, art. 8 konwencji „zachęca strony do propagowania rzeczywistego udziału społeczeństwa na odpowiednim etapie opracowywania takich przepisów”. Norma zawarta w tym przepisie uważana jest za tzw. soft law.

Ochrona środowiska a ochrona własności-sprzeczność III