Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. za pośrednictwem Wojewody P.

Skarżący:  E. i T. M. zam. …. reprezentowani przez r.pr.Piotra Lewandowskiego

Organ administracji: Wojewoda P.

 Skarga na decyzję  Wojewody P. z dnia …….2012r. (WI-I……3.8.2012.DO) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. nr RAAII………2011.BB-311/dz…./8 z dnia …….2011r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji nr RAAII……..2011-BB/311/dz…./8 z dnia …….2011 pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem dwustanowiskowym wraz z odprowadzeniem wód opadowych i roztopowych wraz z wjazdem na posesję, dz. …/8, …/8, …/8 KM …

 W imieniu skarżących E. i T. małżonków M., których pełnomocnictwo załączam, wnoszę o:  1/uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej przepisy  postępowania administracyjnego, w szczególności art.7, art.8, art.10 par.1 i art. 145 par.1 pkt 4 K.p.a, co miało istotny wpływ na wydanie decyzji, oraz przepisy ustawy Prawo budowlane, w szczególności art. 5 ust 1 pkt 1 lit b i pkt 9 ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 z 2002r., poz.690, z późniejszymi zmianami), w szczególności przepis par.271 pkt 8,     2/ uchylenie przedmiotowej decyzji Wojewody P. w całości i o orzeczenie o uchyleniu ostatecznej decyzji nr RAAII………….2011-BB/311/dz…./8 z dnia ……..2011r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem dwustanowiskowym wraz z odprowadzeniem wód opadowych i roztopowych wraz z wjazdem na posesje przy ul. K. w G., dz. nr …/8, …/8 i …/8 KM ..,    3/ w przypadku odmowy orzeczenia o uchyleniu ostatecznej decyzji nr RAAII…………2011-BB/311/dz …/8 z dnia …….2011r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem dwustanowiskowym wraz z odprowadzeniem wód opadowych i roztopowych wraz z wjazdem na posesje przy ul. Kopernika w Gdyni, dz. nr 294/8, 314/8 i 315/8 KM 62, stwierdzenie naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania w tej sprawie,   4/ zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

 

Uzasadnienie

 Decyzja Wojewody P., której uchylenia domaga się strona w niniejszym postępowaniu, została wydana w wyniku postępowania odwoławczego, wszczętego przez skarżących w związku z decyzją Prezydenta Miasta G. RAAII………….BB-311/dz…./8 z dnia …….2011r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji nr RAAII……..2011-BB/311/dz…./8 z dnia ……..2011 pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem dwustanowiskowym wraz z odprowadzeniem wód opadowych i roztopowych wraz z wjazdem na posesję, dz. …/8, …/8, …/8 KM … Prezydent Miasta G. uznał, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony i, w konsekwencji, brak jest podstaw do wznowienia postępowania w trybie art. 145 par.1 pkt 4 kpa. Zgodnie z oceną Prezydenta Miasta G., nieruchomość skarżących nie znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji realizowanej przez p.A. T. na sąsiednich działkach nr …/8, …/8 i …/8 KM … Wojewoda podzielił ocenę organu I instancji i utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G.. Skarżący podnoszą, że całość postępowania o pozwolenie budowlane przebiegała bez wiedzy i udziału skarżących. O tym, że na sąsiedniej nieruchomości może powstać nowy budynek o nieznanej wielkości i kształcie, skarżący dowiedzieli się w momencie podjęcia w sposób bardzo uciążliwy dla otoczenia prac budowlanych przez inwestorkę. Na wniosek skarżących Prezydent Miasta G. wydał postanowienie z dnia 28.09.2011 o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją. W dniu ……2011r. doręczono skarżącym zawiadomienie z dnia ……2011r. z pieczęcią Urzędu Miasta G. Wydział Achitektoniczno-budowlany, informującym o wniosku skarżących. W dalszej części zawiadomienia znalazł się następujących passus: „w związku z powyższym, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego zawiadomienia, w tutejszym Wydziale, w pokoju 325, w dniach poniedziałki w godzinach 13-16 i środy 8-11 można zapoznać się z wnioskiem inwestora oraz zgłaszać ewentualne zastrzeżenia i wnioski. Brak obecności w w/w terminie traktować będziemy jako brak uwag w sprawie”. Niezgodne z prawdą jest zatem stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji Wojewody P., że skarżących zawiadomiono o możliwości zapoznania się „z wnioskiem Skarżących”- dowód: kopia zawiadomienia z dnia 29.09.2011r.            Organ pierwszej instancji odmówił, zarówno samym skarżącym jak i ich pełnomocnikowi, udostępnienia wniosku inwestora. Ten fakt stanowił podstawę skargi w trybie art.221 kpa, przy czym Wojewoda Pomorski uznał bezzasadność skargi- dowód: kopia pisma Wojewody P. w sprawie.    Wnoszący odwołanie nie mieli zatem możliwości stwierdzenia, na jakiej podstawie uznano, że ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Nie mogli również zbadać, na podstawie jakich przepisów organ ustalił brak oddziaływania obiektu na nieruchomość odwołujących. Wydanie pozwolenia oraz ustalenia warunków pozwolenia toczyło się z udziałem tylko jednej zainteresowanej strony, właściciela nieruchomości wnioskującej o wydanie pozwolenia na budowę. Jej interesy były chronione i uwzględniane przez organ wydający pozwolenia  w stopniu wręcz niezwykłym. W takim samym stopniu interesy wnoszących odwołanie właścicieli nieruchomości sąsiedniej nie były uwzględniane i chronione przez ten sam organ. Wobec niedostępności akt postępowania nie można stwierdzić, czym kierował się organ wydając pozwolenie na budowę w odległości mniejszej niż 12 m od linii lasu. Skarżący nie mieli również możliwości odniesienie się do treści analiz, wykonanych przez „osoby uprawnione”. Nie znane są owe „osoby uprawnione”, na czyje zlecenia działały i wreszcie kto im płacił. Skarżący nie znają również materii, których analizy dotyczą. Tak prowadzone postępowanie narusza przepis art.7 kpa, który formułuje zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zasada uwzględniania przez organ administracji słusznego interesu obywateli odnosi się zarówno do inwestora zamierzającego wnieść obiekt na swojej nieruchomości jak i do właściciela nieruchomości sąsiedniej. Powołany przepis różnicuje interes społeczny i słuszny interes obywateli, preferując ten pierwszy. Natomiast interesy obywateli nie są ustawowo różnicowane, zatem nie można uznać, że interes inwestora powinien być lepiej chroniony niż interes właściciela nieruchomości sąsiedniej. Interesy obu stron wynikają z tej samej podstawy materialnoprawnej, z prawa własności. Zarówno inwestor ma prawo korzystać ze swojej nieruchomości, jak i właściciel nieruchomości sąsiedniej ma prawo chronić swoje prawo materialne. Organ nie może preferować słusznego interesu inwestora kosztem słusznego interesu właściciela nieruchomości sąsiedniej. Prowadzenie przez organ postępowania w sprawie wydania pozwolenia budowlanego w trybie niejawnym dla właściciela nieruchomości sąsiedniej pozbawia go prawa do czynnego udziału w postępowaniu, co z kolei narusza zasadę sformułowana w przepisie art.10 par.1 kpa. Pozbawianie skarżących dostępu do akt, w których znajdują się stosowne informacje o planowanej inwestycji  i jednoczesne obciążanie ich ciężarem dowodu w zakresie oddziaływania inwestycji na ich nieruchomości, stawia skarżących w sytuacji bez wyjścia. Mają wykazać np. ze inwestycja spowoduje zacienienie ich nieruchomości, nie mając danych dotyczących np. wysokości planowanego budynku. Takie postępowanie organu narusza przepis art.8 kpa, nakazujący organowi prowadzenie postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Już orzecznictwo NSA z lat osiemdziesiątych przyjęło kierunek wykładni tego przepisu. W wyroku z 10.08.1983r. (sygn. akt ISA 367/83, cytowany za B.Adamiak, J.Borkowski: Kodeks Postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s.61) NSA uznał: „Przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa, zasadom art.8 kpa nie odpowiada takie prowadzenie postępowania w sprawie, w której występują sprzeczne interesy stron, gdy organ prowadzący postępowanie- bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy- uwzględnia tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłoszonych twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy”. Należy podkreślić,  że zasada pogłębiania zaufania do organów państwa odnosi się do obywatela, a więc do kategorii pojęciowej szerszej niż strona. Organ administracyjne zaangażowane w sprawę pozwolenia budowlanego i potem orzekające w sprawie wniosku o wznowienie postępowania nie pozwoliły skarżącym nawet na wyrażenie swoich interesów, z natury rzeczy innych niż interes inwestorki, nie mówiąc już o  składaniu jakichkolwiek wniosków. Postępowanie w sprawie wniosku  wznowienie postępowania o wydania pozwolenia budowlanego nie wykroczyło poza granice formalne, dodatkowo skutkując brakiem zaufania do organów państwa poprzez odmowę dostępu do wniosku o pozwolenie budowlane (mimo że organ sam wezwał do zapoznania się z wnioskiem inwestora o pozwolenie budowlane). Orzecznictwo formułuje również zasadę, iż skoro postępowanie administracyjne ma w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych obywateli, więc wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygnąć na korzyść podmiotu domagającego się uznania go za stronę postępowania (wyrok NSA z 29.09.2010r., sygn.akt IIOSK 1481/09, Lex 668544). Całkowite i arbitralne wykluczenie właściciela nieruchomości sąsiedniej pozwala przyjąć, że organ samorządowy w przedmiotowej sprawie nie dążył do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, naruszając tym samym normę z przepisu art.7 kpa. Nadto skarżący nawet nie wiedzą, czym kierował się organ nie wzywając ich do udziału w postępowaniu prawno- budowlanym, czyniąc go niemalże tajnym procesem z udziałem tylko inwestora bez elementu kontradyktoryjności. Organ I instancji, wydając utrzymaną w mocy przez Wojewodę P. decyzje odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji nr RAAII……….2011-BB/311/dz…/8 z dnia …0..2011r., uznał, iż wnoszący odwołanie nie mieli statusu strony w postępowaniu o wydanie przedmiotowego pozwolenia budowlanego. Tym samym brak jest, zdaniem organu I instancji, przesłanki wznowieniowej, określonej w przepisie art. 145 par.1 pkt 4 kpa. Brak ten organ ustalił na podstawie tylko przesłanki formalnej, poprzez stwierdzenie w o brzmieniu jak następuje: „Zgodnie z załączonymi do projektu analizami, wykonanymi przez osoby uprawnione, działki stanowiące własność Państwa M. nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji”. Przyjmując konstrukcje dwuetapowości postępowania wznowieniowego, można zasadnie wskazać, że badaniu formalnemu podlega pierwszy etap tego postępowania tzn. ustalenie przez organ czy podmiot występujący z żądaniem wznowienia postępowania nie uchybił terminowi zawitemu określonemu w przepisie art.148 par. 1 kpa. Drugi etap ma już charakter merytoryczny, tym bardziej, że pozytywne ustalenie z pierwszego etapu skutkuje wznowieniem postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Organ I instancji wydał taką decyzję w dniu 28.09.2011r. i od daty jej wydania powinien prowadzić postępowanie ustalające również materialnoprawne okoliczności po stronie wnoszących odwołanie, uzasadniające przyznanie im statusu strony. Postępowanie wznowieniowe pełni funkcje kontrolne, zatem organ I instancji powinien poddać, z uwzględnieniem argumentów zawartych we wniosku o wznowienie postępowania, ponownej ocenie merytorycznej okoliczności sprawy, a w szczególności przesłanki, dla których pierwotnie uznał, że nieruchomość sąsiednia nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Mechaniczne powtórzenie ustaleń, stanowiących podstawę wydania decyzji o pozwoleniu budowlanym bez udziału właścicieli nieruchomości sąsiedniej, redukowałoby role postępowania wznowieniowego do zera, pozbawiając w każdej sytuacji zainteresowanego wznowieniem postępowania szans na rzetelniejszą ocenę jego sytuacji procesowej i materialnoprawnej. Wyznaczenie obszaru oddziaływania, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektu planowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, a także treści zakazów i nakazów zawartych w przepisach odrębnych (tak wyrok NSA z dnia 9.10.2007r., sygn. akt II OSK 1321/06, Lex 347949, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7.05.2009r., sygn.akt II SA/Wr 631/08, Lex 569211). W powołanym wyżej wyroku z dnia 9.10.2007r. NSA stwierdził, że w procesie zmierzającym do wyznaczenia obszaru oddziaływania nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Organ I instancji powinien zatem dokonać szerszych merytorycznie ustaleń, a nie tylko powtórzyć niezweryfikowane wyniki analiz „osób uprawnionych”.  Żaden z organów nie odniósł się do podnoszonego przez skarżących  w toku postępowania wznowieniowego zarzutu naruszenia prawa materialnego, zawartego w przepisie par.271 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący, nie mając dostępu do akt sprawy, nie mają możliwości stwierdzenia, na jakiej podstawie dopuszczono do budowy z naruszeniem przepisu administracyjnego formułującego bez żadnych wyjątków zakaz budowy w strefie co najmniej 12 metrów od linii lasu. Odległość od linii lasu znajdującej się na granicy działki inwestorski i działki zalesionej, wynoszącej 4,08 m, została ustalona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., i jako jedyna okoliczność  jest znana formalnie skarżącym w wyniku doręczenia kopii protokołu inspektora nadzoru budowlanego z kontroli placu budowy- dowód: kopia protokołu.          Powołany przepis znajduje się w rozdziale 7 rozporządzenia pt. Usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo przeciwpożarowe. Tym samym zasadnym jest twierdzenie, że niezgodne z przepisem par.271 pkt 8 rozporządzenia usytuowanie obiektu narusza wymagania przeciwpożarowe, stwarzając niebezpieczeństwo pożarowe (lub możliwość powstania takiego niebezpieczeństwa) dla nieruchomości zabudowanej domem jednorodzinnym, stanowiącej własność skarżących. Jest to okoliczność, która powinna być uznana za mającą wpływ na nieruchomość sąsiednią, a jej źródłem jest obiekt budowany przez inwestora. Jest to również okoliczność, która narusza przepis art. 5 ust 1 pkt 1 lit b i pkt 9  ustawy Prawo budowlane. Powołane przepisy nakazują użytkowanie, projektowanie i budowanie w sposób określony w przepisach, w tym w przepisach techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. bezpieczeństwo pożarowe, które odnosi się również do osób trzecich, w tym do właścicieli nieruchomości sąsiednich. Skarżący nie mogli podnieść zarzutów w tym zakresie we wcześniejszych fazach postępowania. Nie są również znane powody, dla których organy budowlane nie wzięły pod uwagę zakazu z przepisu par.271 pkt 8 rozporządzenia. Ani organ I instancji ani Wojewoda P. nie  badali, jak wynika z treści uzasadnień decyzji obu organów, tej kwestii, co również nie buduje zaufania do organów państwa. Wojewoda P. w uzasadnieniu swojej decyzji powołał z urzędu przepis par.13 przedmiotowego rozporządzenia dotyczący norm zacienienia, stwierdzając prawidłowość usytuowania budowli pod tym kątem. Jednocześnie pominął kwestię odległości od linii lasu, mimo że skarżący podnosili stosowny zarzut w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta G.. Selektywne stosowanie prawa na pewno nie sprzyja pogłębieniu zaufania do organów państwa. Brak zaufania do państwa pogłębia się, jeśli uwzględnić szereg innych okoliczności przyjętych przez organ I instancji bez możliwości nawet zapoznawania się z przesłankami ich przyjęcia przez skarżących, nie mówiąc nic o możliwości formułowania wniosków co do innych przesłanek. Brak dostępu do akt uniemożliwia ocenę przesłanek, za pomocą których ustalono linię nowej zabudowy i odniesienia do istniejącej zabudowy. W efekcie powstała budowla nieprzystająca do otoczenia, zaskakująca swoją wielkością na tak małej działce, co może wskazywać na naruszenie wskaźnika zabudowy powierzchni i stawia pod znakiem zapytania jednorodzinny charakter budynku. Brak dostępu do akt uniemożliwia zapoznanie się z analizą zacienienia. Prima facie wielkość budynku pozwala przypuszczać, że w okresie jesienno-zimowym przy niskim położeniu słońca nieruchomość gruntowa i budynkowa skarżących  może być pozbawiona światła słonecznego. Mając na względzie powyższe wnoszę jak w petitum skargi. 

Załączniki: 1/ pełnomocnictwo wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej  2/ dowód uiszczenia opłaty sądowej  3/kopia protokołu kontrolnego inspektora nadzoru budowlanego  4/ kopia pisma Wojewody Pomorskiego w sprawie skargi  5/kopia zawiadomienia z 29.09.2011r.