Sąd Najwyższy rozstrzygnął w swoim wyroku zagadnienia, związane z korzystaniem z nieruchomości cudzej przez przedsiębiorstwo przesyłowe, z wyraźną preferencja dla ochrony prawa własności kosztem przedsiębiorstwa infrastrukturalnego. Jest to zgodne z zarysowującym się począwszy od roku 2000 kierunkiem orzecznictwa Sądu Najwyższego w sporach właścicieli nieruchomości z przedsiębiorstwami, korzystającymi z infrastruktury przesyłowej usytuowanej na cudzych nieruchomościach. SN uznał, iż właścicielowi gruntu przysługuje roszczenie o usunięcie lub przesunięcie urządzeń przesyłowych usytuowanych zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, jeśli uniemożliwiają one zabudowę lub znacznie ograniczają zamierzenia inwestycyjne właściciela, a przedsiębiorca przesyłowy powołuje się tylko na zasady współżycia społecznego jako uzasadnienie dla dalszego, niezmienionego korzystania z gruntu bez uprawnienia do ingerowania w cudzą nieruchomość (wyrok SN z dnia 6.01.2005r., sygn.akt III CK 129/04, publikowany w: Prokuratura i Prawo 2005/7-8/52). W przypadku, gdy linia energetyczna przechodzi nad nieruchomością bez fizycznej styczności z gruntem ale ograniczając sposób korzystania z gruntu i zmniejszając jego wartość, właściciel nieruchomości może żądać od przedsiębiorstwa przesyłowego wykupienia gruntu na podstawie przepisu art.231 par.2 kc  (wyrok SN z 16.07.2004r.,  sygn.akt I CK 26/04 publikowany w: Monitor Prawny 2004/16/726) i uprawnienie to przysługuje również wtedy, gdy linia lub inne urządzenie przesyłowe znajdowały się na lub nad nieruchomością w momencie jej kupna, nowy właściciel wiedział o tym i  miało to wpływ na ustalenie niższej ceny (uchwała SN z dnia 28.02.2002r., sygn.akt III CZP 1/02, publikowany w: OSNC 2003/1/4). Jeśli właściciel nie wyraził zgody na usytuowanie urządzeń przesyłowych na jego nieruchomości, może żądać ich usunięcia, nawet jeśli przedsiębiorstwo przesyłowe legitymuje się pozwoleniem na budowę urządzenia przesyłowego, a usytuowanie na cudzej  nieruchomości jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego (wyrok SN z dnia 9.08.2005r., sygn.akt IV CK 82/05, powołany wyżej). SN nie brał, jak dotąd, pod uwagę okoliczności, iż obowiązek władzy publicznej wobec obywateli polegający zaspokajaniu zbiorowych potrzeb energetycznych przeniesiony został na podmioty prawa prywatnego, przedsiębiorstwa infrastrukturalne. Mogą one z tego tytułu mogą czerpać korzyści, ale są również zobowiązane do ponoszenia kosztów w imię interesu publicznego poprzez rozbudowę i konserwację sieci przesyłowych. Prawo energetyczne umożliwia odstąpienie od obowiązku budowy przyłączy tylko w przypadku kumulatywnego braku warunków technicznych i ekonomicznych dla takiej inwestycji. Jednocześnie przedsiębiorstwa przesyłowe, budujące lub eksploatujące infrastrukturę przesyłową, są obciążone skutkami zasady dostępu osób trzecich (TPA), zobowiązującej do udostępniania przez operatorów sieciowych własnych sieci przesyłowych innym podmiotom wyrażającym zamiar ich wykorzystania. Mamy zatem do czynienia interesem publicznym, który również zasługuje na ochronę w przypadku kolizji z prawem własności.  Komentowany wyrok w części dotyczącej stosowania przepisu art.124 par.5 ustawy o gospodarce nieruchomościami stwierdza, że dyspozycja normy z powołanego przepisu zawiera uprawnienie a nie obowiązek po stronie właściciela nieruchomości. Wynika to z zapisu, iż właściciel nieruchomości może żądać, aby starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej lub przedsiębiorstwo przesyłowe występujące z wnioskiem o ograniczenie korzystania z nieruchomości przez właściciela nabyli w drodze umowy własność lub użytkowanie wieczyste. Z kolei brak decyzji starosty ograniczającej sposób korzystanie z nieruchomości przez właściciela, przewidzianej w przepisie art.124 ust.1 ustawy o gospodarce   nieruchomościami, ma ten skutek, iż właścicielowi przysługują wobec przedsiębiorstwa, do którego należą urządzenia przesyłowe, roszczenia oparte na przepisach kodeksu cywilnego. Właścicielowi przysługuje również uprawnienie do wyboru podstawy  swoich roszczeń cywilnoprawnych. Z wcześniejszego orzecznictwa Sądu Najwyższego można wyprowadzić tezę- potwierdzoną również komentowanym wyrokiem-, iż relacje prawne właściciela gruntu i właściciela urządzeń przesyłowych powinny opierać się na instytucjach cywilnoprawnych z pierwszeństwem przed instytucjami administracyjnoprawnymi. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17.01.2003r. (sygn.akt III  CZP 79/02, publikowany w OSNC 2003/11/142) jako jeden ze sposobów na uregulowanie stosunków miedzy właścicielem nieruchomości a przedsiębiorstwem przesyłowym wskazał służebność gruntową za wynagrodzeniem, dopuszczając ustanowienie służebności dostępu do słupa energetycznego lub innego urządzenia przesyłowego, jeśli nieruchomość władnąca wchodzi w skład przedsiębiorstwa energetycznego. Jednocześnie posiadanie przez przedsiębiorstwo przesyłowe pozwolenia na budowę czy zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego (wyrok SN z dnia 9.08.2005r., sygn.akt IV CK 82/05, niepublikowany), nie konstytuuje „uprawnienia” do korzystania z gruntu, wyłączającego obowiązek stworzenia węzła cywilnoprawnego z zachowaniem relacji koordynacyjnych między podmiotami. W części dotyczącej stosowania przepisu art.art.224 par.2, 225 i 230 SN wyraził ugruntowany w doktrynie i orzecznictwie pogląd o samoistnym charakterze roszczeń o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy w przypadku złej wiary posiadacza samoistnego i zależnego. Ustalony przez SN stan faktyczny obejmował zarówno złą wiarę przedsiębiorstwa przesyłowego, korzystającego bez tytułu prawnego z nieruchomości powodowego właściciela jak i jego decyzję w przedmiocie tylko dochodzenia wynagrodzenia, bez żądania zwrotu rzeczy, tym samy zadanie pozwu było w pełni uzasadnione. Z kolei kwestia ustanowienia służebności gruntowej lub jej posiadania została rozstrzygnięta również zgodnie z linią orzecznictwa SN i poglądami doktryny, że możliwe jest obciążenie nieruchomości na rzecz przedsiębiorstwa, którego własnością pozostają przechodzące przez tę nieruchomość urządzenia przesyłowe, służebnością. Nie jest koniecznym warunek sąsiedztwa nieruchomości władnącej i obciążonej z jednej strony, zaś z drugiej strony, poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej, przyjmuje się, że zwiększenie użyteczności nieruchomości władnącej następuje poprzez zwiększenie wartości przedsiębiorstwa przesyłowego. Przedsiębiorstwa przesyłowe mogą zatem występować o ustanowienie nieruchomości gruntowej, nawet oddalonej od nieruchomości władnącej będącej własnością przedsiębiorstwa, w związku usytuowaniem urządzeń przesyłowych na cudzym gruncie z zachowaniem wymogu relacji koordynacyjnych, właściwego dla metody cywilnoprawnej (przede wszystkim zgoda właściciela nieruchomości obciążonej).